Posts in «บทภาวนา อนัตตา» category

ชีวิตไม่ต้องผูกไว้เพื่อรักษา

24/09/2019 0

    ชีวิตไม่ใช่ความมั่นคงและเที่ยงแท้ เธอรู้ความจริง แต่หลบหนี เพียงเฝ้าสะสมความเป็น ความมี ก่อความรู้สึกว่ามีตัวตน . ชีวิตของเธอไม่ใช่ของเธอ ร่างกายมีจุลินทรีย์และชีวิตมากมาย จะโกรธ กลัว กับคำว่ากล่าว ทุกข์และความผิดพลาดไปไย ตรงไหนคือชีวิตเธอที่จะถูกกระทำ . ชีวิตเราไม่มีอยู่เป็นตน แค่การรับรู้โลกมานึกคิด เกิดดับทุกขณะนาที ดำเนินไปในความว่างเปล่า . เมื่อฉันถือชีวิตเป็นฉันเมื่อใด ชีวิตก็เป็นของหนักให้เหนื่อยล้า เพียงดำรงดั่งว่ายน้ำในทะเล ฉันไม่ต้องแบกทะเลหรือกล้ำกลืน . ชีวิตไม่ต้องผูกไว้เพื่อรักษา เธอแค่ปล่อยให้ดำเนินไป ไม่ต่อต้านชีวิต สิ่งใดที่เกิดกับเราเป็นส่วนหนึ่งของทาง . แต่ละก้าวที่เดิน แต่ละลมหายใจ แต่ละขณะที่กระทำ ตรงนั้นคือชีวิต . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๑๘ ๒๓ […]

อย่าหงุดหงิดกับความเขลาของเขาเลย

22/08/2019 0

    อย่าดูถูกตัวเองเลย เธอเพียงคิดผิดพลาดและหลงลืม อย่ายกตนขึ้นเบ่งเลย ความเก่งแค่มาตรวัดชั่วคราว เธอไม่ใช่ความโง่และความฉลาด . ปัญญาดีเป็นการปรุงแต่งของใจ ร้อยเรียงนานาข้อมูลที่รับรู้ ความเก่งจึงมิใช่ของเราและใคร เธออย่ามัวพะวงอวดอ้างเลย . เราต่างก็ยังหลงและไม่รู้ ตราบที่ใจยังทำตนทุกข์อยู่ร่ำไป อย่าหงุดหงิดกับความเขลาของเขาเลย เธออาจหนีความโง่นี้ในตนอยู่เช่นกัน . เมื่อสังขารเสื่อมโทรมและตายจาก เก่งแค่ไหนก็เอาไปไม่ได้ ฉลาด…ไว้ใช้อยู่อย่างไม่ประมาท ที่ไว้ประดับเป็นคุณค่า ยังโง่อยู่ . ปัญญาจะกางปีก เมื่อเปิดกรงนิยามเก่งและโง่ เรามิใช่ทั้งสองสิ่งนี้ ใจเพียงหมายมั่นไว้ จากความยินดีและผิดหวัง . เธอแค่ทำได้หรือไม่ได้ในตอนนั้น มิใช่ตัวกำหนดปัญญาที่มี บางครั้งมิใช่เพราะเขลาจึงพลาดไป แค่ยังต้องศรัทธาตนเองมากกว่านี้ . ความเก่งเพียงความพร้อมของกายใจ ไม่อาจถือไว้ประดับหรือครอบครอง ความโง่บ่มจากหลงขาดสติ เมื่อน้อมรับไม่หนีหรือสู้ความจริง ใจก็ผลิปัญญาแท้ . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา […]

ความกังวลไม่ใช่หัวใจของเรา

25/07/2019 0

    เธอกังวลใจไปก็เท่านั้น ความคิดมักปรุงให้เกินจริงเสมอ นั่งตรงนี้ให้ใจสงบ เมื่อน้ำนิ่งตกตะกอน เธอจะเห็นน้ำนั้นอย่างชัดเจน . อย่าถือความกังวลเป็นหน้าที่ของเธอ อย่าปล่อยให้ความคิดบดบังหัวใจ อย่าให้ความกลัวทำร้ายเธอกว่านี้ หน้าที่ของเธอคือปัจจุบัน . เมื่อฉันหลงไปในห้วงจิตตีความ คุณค่าและปัญญาที่มีก็หล่นหาย เมื่อทึกทักสิ่งต่างๆ เป็นของฉัน ใจยิ่งกลุ้มรุมร้อนกระวนกระวาย . ความกังวลไม่ใช่หัวใจของเรา เพียงการคิดวนไปในความว่าง อนาคตยังไม่มี กังวลใจเกิดขึ้นได้อย่างไร เพียงกลัดกลุ้มเพราะเกาะกุม สิ่งที่ไม่มี . นั่งดูอยู่ตรงนี้ก่อน ความคิดที่เกินเลยเหล่านั้นมาจากไหน เราเหมือนผู้วิตกกับฝุ่น ในขณะพื้นผิวนั้นยังเงางาม . ความกังวลใจไม่ใช่ตัวตน สิ่งที่กังวลไม่ใช่ของใจ ความกังวลจะเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อเราก็เป็นอนัตตา . นั่งดูตรงนี้ก่อน ไม่มีของวางอยู่ฝุ่นจะจับอะไร หากมีของอยู่ แค่ยกตัวเธอออกไป ความกังวลจะเกิดขึ้นได้อย่างไร . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ […]

ส่องจ้องค้างลุ่มหลง ตาบอดลงช้าๆ

25/06/2019 0

    ถือหน้าจอ ส่องแสงเข้าตา ใจเพลิดเพลินความเสมือน หลงติดมายา ปาดไปมาบนกระจก ใจใฝ่หา รูปเสียงให้รส ปรุงแต่งเวทนา ส่องจ้องค้างลุ่มหลง ตาบอดลงช้าๆ . อยากมีตนออนไลน์ อยากมีชีวิตบนจอประดิษฐ์มา อยากรู้สึกมีค่า จากกระจกไร้ชีวิต จากสิ่งของไม่รู้สึกรู้สา . ดูให้ดี ดิจิตอลไม่ใช่อัตตา แค่สีสันจากแผงวงจรไฟฟ้า แสงกะพริบนับล้านสาดใส่หน้า กระตุ้นจิตคิดตีความต่างๆ นานา บนคลื่นความถี่ในอากาศ . เรื่องราวในจอปรุงใจตามสัญญา ไม่มีอะไรตั้งแต่ต้นให้เอื้อมคว้า แสงไฟจากจอเพียงจุดกระแสตัณหา ออนไลน์อนัตตา ไม่มีเธอ ของเธอ อยู่จริง . วางมือ วางใจ อยู่กับสิ่งตรงหน้า ดูความล่วงเลยในเวลา อยู่กับเธอที่แท้มิใช่มายา ปิดตาจากแสงไฟให้ใจรู้ . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ […]

เราเพียงมาที่นี่เพื่อเวียนว่าย

24/05/2019 0

    เดินเวียนเทียน ใจภาวนา ก้าวตามหลังพระและใครอื่น ยศถามาจากไหนก็เท่านั้น ตัวเล็กตัวน้อยในท่ามกลาง . รายรอบขอบข้างผู้ลาจาก ช่องเก็บอัฐิและป้ายภาพคอยเตือน มีความตายตรงนี้เป็นเพื่อน มีความตายอยู่ ณ ปลายทาง . พยายามรักษาเปลวเทียนและดอกไม้ ประคองกันลมและยึดถือ เป็นสุขเป็นทุกข์อยู่ในมือ เพียงเพื่อดับและวางลง . มีก้าวและหยุดในการเดิน มีเริ่มและจบในลมหายใจ มีวุ่นและว่างอยู่ภายใน ทุกขณะมีนิพพาน . วนแล้ววนรอบคือสังสารวัฏ เราเพียงมาที่นี่เพื่อเวียนว่าย ตรงกลางที่วนล้อมคือพุทธะ เวียนเทียนตามพระคืนสู่จุดกลาง . เรามาเพื่อก้าวออกจากการเวียน วางดอกไม้ ธูป เทียน คืนสู่บ้าน ไม่มีฉันผู้เดิน ผู้ถือ ผู้ศรัทธา เพียงกระแสปัจจยตาดำเนินไป . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน   อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ […]

แบกรับใจนั้นไว้ก็เหมือนช้อนน้ำด้วยฝ่ามือ

23/04/2019 0

    สิ่งที่เธอคิดมิใช่ตัวตนของเธอ สิ่งที่เธอรู้สึกมิใช่เนื้อแท้ของใจ ระลอกน้ำกระเพื่อมไหวแค่ชั่วคราว มิใช่ใบหน้าแท้จริงของสายน้ำ . สิ่งที่เขาคิดมิใช่ตัวตนให้ถือครอง สิ่งที่เขารู้สึกมิใช่เนื้อแท้ที่ยั่งยืน แบกรับใจนั้นไว้ก็เหมือนช้อนน้ำด้วยฝ่ามือ เธอมิอาจเป็นเจ้าของสายน้ำใด . สิ่งที่คิดเพียงจิตปรุงเป็นกระแส สิ่งที่รู้สึกเพียงรับรู้จากการกระทบ แค่กายใจถูกแตะจึงกระเพื่อม จะหมายคว้าอะไรในระลอกเหล่านี้ . อย่าถือสิ่งที่ใครคิดเป็นของเธอ อย่าถือสิ่งที่ใครรู้สึกเป็นของเที่ยง อย่าถือสิ่งที่คาดไว้เป็นดังใจมั่นหมาย เพียงมองสายน้ำนั้นเป็นสายน้ำ . คิด เพียงคิดแล้วดับไป รู้สึกอย่างไร ปรากฏก็ล่วงลับ รับรู้ ตามจริงอยู่ตรงหน้า มิมีสิ่งใดให้แบก อย่าเอาใจไปหาม . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๑๓ ๒๒ เมษายน ๒๕๖๒ . ติดตามอ่านบทความ : www.dhammaliterary.org/บทความและหนังสือ/ ติดตามการอบรม […]

แผ่นดินกว้างใหญ่สำหรับทุกคน หัวใจเธอกว้างพอสำหรับผู้อื่นไหม

19/02/2019 0

      แผ่นดินกว้างใหญ่สำหรับทุกคน หัวใจเธอกว้างพอสำหรับผู้อื่นไหม แผ่นดินรองรับพวกเราอย่างอดทน เธอเข้มแข็งพอจะยอมรับผู้อื่นไหม . สิ่งที่เธอเชื่อมั่นมิใช่ของของเธอ ความเชื่อเป็นเพียงมุมที่ใจมองเท่านั้น สิ่งใดบ้างที่คิดว่าใช่แล้วถูกเสมอ เธออาจกดขี่ผู้อื่นด้วยความดีโดยมิรู้เท่าทัน . พื้นที่เคหาลดน้อยเพราะคอยสะสม ใจเราแคบลงเพราะกอบเก็บความถือมั่น พื้นที่เพียงช่องว่างที่เราทับถม ด้วยตัวตนและการถือเป็นของฉัน . หนักแผ่นดินเริ่มหนักจากหัวใจ หนักหัวใจเริ่มจากหนักอัตตาแบก เราลองย้อนพินิจดูสิ่งที่ถือไว้ ก่อนความดีและความเชื่อจะเป็นแอก* . ประเทศคือการอยู่ร่วมมิใช่ตัวคน ต้องมีความว่างจึงเกิดพื้นที่ แนวคิดเพียงจิตปรุงมิคงทน เราเพียงร่วมก่อมิใช่เจ้าของความดี . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๑๒ ๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๒ . ติดตามอ่านบทความ : www.dhammaliterary.org/บทความและหนังสือ/ ติดตามการอบรม : www.dhammaliterary.org/คอร์สการอบรม/ […]

คนที่เธอห่วงใยจะใช้ชีวิตของเขาเอง

25/10/2018 0

    คนที่เธอห่วงใยจะใช้ชีวิตของเขาเอง ป้ายที่ติดให้เขาเป็น “ลูก” , “ลูกศิษย์” , “คนสนิท” , “ที่รัก” , “คนสำคัญ” ไม่ใช่ตัวตนอันแท้จริงให้ยึดติด . แม้ผ่านทางมาจากกายและหัวใจ คนที่ห่วงใยก็มิใช่ของให้ครอบครอง สิ่งที่เขาคิดและตัดสินใจ มิอาจใช่ตัวตนของเธอ เราใช้ชีวิตและเติบโตผ่านกายใจตนเท่านั้น . เขามิอาจเป็นอย่างที่เธออยาก เราต่างก้าวเดินไปด้วยจิตจำนงอันเสรี เส้นทางชีวิตเพียงบรรจบและแยกจาก หาใช่สิ่งกำหนดลดคุณค่าที่เธอมี . คนที่ห่วงใยมิใช่ตัวตนที่แต่งปั้น เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แค่ปัจจัยแต่งปรุง ความห่วงใยมิใช่ของใช้ให้ผูกมั่น ความปรารถนาดีเริ่มจากการยอมรับ . เพียงต่างเติบโตตามวาระและปัจจัย เราจะเป็นไปตามห่วงสายใยกรรม . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๑๑ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๖๑ […]

ผลงานเป็นผลของงาน

25/09/2018 0

    ผลงานเป็นผลของงาน ชิ้นงานมิใช่ชีวิตของเธอ งานคือหน้าที่ของกายใจ งานมิใช่ทั้งชีวิตและตัวตน . เมื่อถือผลงานเป็นของฉัน ย่อมเจ็บจากคำวิจารณ์ ความเป็นไป เมื่อถืองานเป็นตัวฉันให้มั่นใจ ย่อมดิ้นรนแสวงผลและรักษา . ส่งมอบคุณค่าผ่านงาน ให้โลกงาม มิใช่เพื่อแบกงานและโลกไว้ ต้นไม้ไม่หวงแหนดอกผล แม้ถูกเด็ดและเน่าเสียยังโตสูงใหญ่ . หยาดเหงื่อมิได้มีไว้ให้รองเก็บ แค่เช็ดหรือปล่อยเพื่อเย็นและเป็นสุข . ผลงานเป็นผลของงาน กายใจทำหน้าที่ไม่ใช่อัตตาตัวตน ทำงานเพื่องานและละวาง ธรรมะอยู่ในหน้าที่นี้ . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๑๐ ๒๔ กันยายน ๒๕๖๑ . ติดตามอ่านบทความ : www.dhammaliterary.org/บทความและหนังสือ/ ติดตามการอบรม : www.dhammaliterary.org/คอร์สการอบรม/   […]

กาลเวลาคือสายน้ำพร่ำหล่น อดีตแห้งหายไปหลังเปียกฝน

24/08/2018 0

    อย่าถือว่าอดีตเป็นของฉัน อย่าถือว่าเราเป็นเช่นเดียวกับวันนั้น อย่ากุมกำความทรงจำยึดหมายมั่น เราดำรงอยู่เพียงปัจจุบัน . เมื่อแบกเรื่องราวไว้เป็นของตน ย่อมทุกข์ทนเพราะมุมที่แลเห็น เมื่อเธอติดภาพลักษณ์ที่เคยเป็น ย่อมทอดทิ้งความจริงแห่งตัวเธอ . กาลเวลาคือสายน้ำพร่ำหล่น อดีตแห้งหายไปหลังเปียกฝน ทิ้งความทรงจำเพียงแอ่งใต้ผู้คน เธอจะเลือกยืนย่ำหรือข้ามพ้น . อดีตเพียงมุมมองและความมั่นหมาย กายใจถูกกระทบมิใช่ตัวฉัน เรื่องราวของโลกมิจำกัดผู้ผูกพัน เธอเป็นมากกว่านั้นในวันนี้ . เนตังมะมะ เนโสหะมัสมิ นะ เมโส อัตตาติ นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นตัวเรา นั่นไม่ใช่ตัวตน . . อนุรักษ์ ครูโอเล่ คอลัมน์ “บทภาวนา อนัตตา” ตอนที่ ๙ ๒๓ สิงหาคม ๒๕๖๑ www.dhammaliterary.org